با نصفی از دوستانم قهرم و با نصف دیگر هم ارتباطی ندارم. دنبال دوست جدید می گردم تا بعدا کسی باشد برای قهر کردن یا قطع رابطه.

 کام دل از هیچکس نگرفتم نمی گیرم و شاید هم نخواهم گرفت. زندگی سراب بسیار دارد. تشنگی درد مشترک است. زنده بودن٬ به امید همین سرابهاست تا آنگاه که تشنه آن را ترک کنم.

عاشقی تاریخ مصرف ندارد چون از همان اوّل فاسد بوده و هر کس خورده مریض و مبتلا شده است. تا بالا نیاورده حالش خوب نشده است. شاید هم شرابی باشد که مستت می کند. 

شب شراب نیرزد به بامداد خمار.

باز به دنبال سرابی دیگر...

بچه داری سخت است امّا با بچه ای که فکر می کند بزرگ شده سختتر.

در انتخاب مسیر آزاد هستی اما در ادامه آن نه. یک خروجی اشتباه٬ ورودی درد سر سازی می شود. کسی چه می داند شاید راه همان بوده.

10 سال پیش در چنین روزی از تریبون سالن اجتماعات دانشکده این جملات دکتر شریعتی را شنیدم:

"آذرمان، در آتش بیداد سوخت، او را در پیش پای "نیکسون" قربانی کردند! این سه یار دبستانی که هنوز مدرسه را ترک نگفته اند، هنوز از تحصیلشان فراغت نیافته اند، نخواستند - همچون دیگران - کوپن نانی بگیرند و از پشت میز دانشگاه، به پشت پاچال بازار بروند و سر در آخور خویش فرو برند. از آن سال، چندین دوره آمدند و کارشان را تمام کردند و رفتند، اما این سه تن ماندند تا هر که را می‏آید، بیاموزند، هرکه را می‌رود، سفارش کنند. آنها هرگز نمیروند، همیشه خواهند ماند، آنها "شهید" ند. این "سه قطره خون" که بر چهره ی دانشگاه ما، همچنان تازه و گرم است. کاشکی می‏توانستم این سه آذر اهورائی را با تن خاکستر شده ام بپوشانم، تا در این سموم که می‏وزد، نفسرند! اما نه، باید زنده بمانم و این سه آتش را در سینه نگاه دارم "

و تا به امروز هر وقت به "آذر اهورایی" میرسم گلویم فشرده میشود و چشمانم خیس.

هر چقدر بزرگتر میشوم کمتر شبیه آدم بزرگها میشوم. مناسبتهایی که بی معنی تر میشوند شاید هم تازه معنا پیدا میکنند.

تجربه یک روز تابستانی در پاییز تهران لذت بخش است. کاش همه مدارس تهران هر روز تعطیل باشند.