X
تبلیغات
رایتل
داستانک
  
 
 
آرشیو
 
چهارشنبه 3 آبان‌ماه سال 1385
آتش در آب

دریا هم الهام بخش نیست. آرامت نمیکند. انسان پا به هر جا که می گذارد آنچنان محیط را می سازد و می آلاید که همچنان خود را در گیر روزمرگی نگاه دارد. اینجا هم در دل آب آزاد و دریای گاه آرام و گاه مواج حصاری کشیده اند. از شرجی و گرمای بیرون در داخل این حصار خبری نیست. همان سریالها و فیلمهای ساعت پر کن بعد از افطار پر مشتری و پربیننده است. بعد از کار روزانه هر کس در اتاقی با تلفنی مشغول است. پشت کامپیوتر که می نشینی همه چیز هست از بازی و موسیقی گرفته تا اینترنت و چت و... شاید اگر اینجا کمی بزرگتر بود صبحها صدای بوق و موتور ماشینها را هم می شنیدی. کاش قدری پایین تر بودم کنار آن ماهیها که از دور ریز غذاهای امشب دلی از عزا در می آورند. آنها چه می فهمند از این غول فلزی که بر بالای سرشان است و آتشی که شب و روز از دهانش زبانه میکشد.

همه محدودیم در محدوده هایی که خود می سازیم.  این شرط بقای ماست. می جنگیم با طبیعت و خودمان تا محدوده بسازیم برای خودمان.


برای عضویت در خبرنامه این وبلاگ نام کاربری خود در سیستم بلاگ اسکای را وارد کنید
نام کاربری
 
تعداد بازدیدکنندگان : 119737


Powered by BlogSky.com

عناوین آخرین یادداشت ها