X
تبلیغات
رایتل
داستانک
  
 
 
آرشیو
 
پنج‌شنبه 25 اسفند‌ماه سال 1384
کسی نمی آید.


پلکهایم دیرگاهی است که پرانند , اما ملولم که چرا حزن نیامدنت تمامی ندارد.

((حرفهائی هست برای گفتن که اگر گوشی نبود، نمی گوئیم.
و حرفهائی هست برای نگفتن
حرفهائی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرو نمی آورند
حرفهائی شگفت، زیبا و اهورائی همینهایند
و سرمایه ماورائی هر کسی به اندازه حرفهائی است که برای نگفتن دارد
حرفهائی بی تاب و طاقت فرسا که همچون زبانه های بی قرار آتشند
و کلماتش هر یک انفجاری را به بند کشیده اند
کلماتی که پاره های بودن آدمی اند
اینان همواره در جستجوی مخاطب خویشند
اگر یافتند یافته می شوند و در صمیم وجدان او آرام می گیرند
و اگر مخاطب خویش را نیافتند، نیستند
و اگر او را گم کردند، روح را از درون به آتش می کشند
و دمادم حریق های دهشتناک عذاب می افروزند.))

دکتر علی شریعتی

برای عضویت در خبرنامه این وبلاگ نام کاربری خود در سیستم بلاگ اسکای را وارد کنید
نام کاربری
 
تعداد بازدیدکنندگان : 119728


Powered by BlogSky.com

عناوین آخرین یادداشت ها