۱- پاسخی کمی دیر به دعوت پسر قبیله.  اولین وبلاگی که خواندم اپسیلون بود البته این  بعد از این بود که در رومهای خارجی چت میکردم و تقریبا احساس میکردم که این هم چیزی است که ما در ایران نداریم و باز هم از همان انحرافات اخلاقی غربیهاست. وبلاگ اپسیلون چند لینک داشت که الان به یاد ندارم که چه وبلاگهایی بودند. اون موقع چون از دانشگاه وصل میشدم -هنوز کامپیوتر واسه خونه ها یه چیزی تقریبا لوکس بود تا چه برسد که بخواهی اینترنت گران آن زمان را هم بگیری- برای همین معمولا خیلی کوتاه و با اضطراب مطالب را میخواندم. بیشتر این برایم جالب بود که کسان دیگری هم هستند که احساس مشترکی با من دارند و آنقدر این احساس را باور کرده اند که در موردش مینویسند. بعد از آن تا مدتی فقط خواننده وبلاگها بودم تا اینکه موضوع فیلمها را اتّفاقی پیدا کردم و بهانه ای شد که خودم بنویسم. هیچ حس نوستالژیکی نسبت به هیچ وبلاگی نداشتم و هر وبلاگ را در حال و هوای همان متن و فضای نویسنده میخواندم و میخوانم. احساس میکردم و میکنم که کسی که وقت می گذارد و متنی را برای بقیه به اشتراک میگذارد حتما چیزی بیشتر از آدمهای معمولی دارد و دست کم بیشتر فکر میکند. تا به امروز هم دوستان وبلاگی من بهترین و ماندگارترین دوستانم هستند.

۲- هنوز برایم بودن یک نفر در انتهای آن کوچه مهم است و هنوز به یاد آن قدمهای با هم بودن٬ از ابتدا تا انتهای آن کوچه را با لرزی عجیب طی می کنم. دوره ۱۳۵ هم تمام شد و تو به لحظه شماریت پایان دادی. آزاد از قفس پریدی. امسال تولدت را چطور گرفتی؟ شب تولدت از آن کوچه‌ی چهار متریِ بن بست آرام با یادت گذشتم.

-از جانم چه میخواهی؟

- جانت.

- ولی من که مرده ام. مدتها پیش مرده ام.

- امّا تو سگ جانی٬ هنوز هم جان داری.

- پس هنوز در دنیای مردگان نیستم؟

- نه.

- بیا پس تو هم جان سگی من را بگیر.

- ...

- بیچاره!! چرا بیجان شدی؟ مگر نمیدانستی که برای گرفتن جان مردگان باید اول خودت بمیری؟ تو مثل من سگ جان هم نبودی.

به آسمان نزدیکتریم آنگاه که باران می بارد. دریا را احساس میکنیم وقتی که خیس میشویم. از هر دو فرار میکنیم چون چتر بر سر میگیریم و کفش بر پا میکنیم. میفهمیم که هیچوقت عاشق هیچکدامشان نبودیم.

آنگاه که به میدان آمدم قوانین بازی را خوب می دانستم. می دانستم که در هر بازی خطا هست. برخورد هست. آسیب دیدگی هست. در انتهای بازی بدنهای کوفته و مجروح هست. باید همه را دید و به جان خرید. باید تا آخرین دقیقه بازی کرد. حتی شاید در وقت اضافه. چون هر بازی یک نتیجه هم دارد. برد یا باخت ؟

 خوشحالم که در این بازی نباختم هر چند زخم بسیار خوردم و ناجوانمردانه بازی کردن را دیدم. افسوس ای قهرمان کوچک٬ تاب نیاوردی تا به آخر. بی تابانه به سوی بازی دیگر شتافتی امّا ندانستی که بازی نیمه کاره یعنی باخت. بازنده شدی. برد را به من تقدیم کردی که تا آخر بازی رفتم. میشد این برد را با هم به دست آوریم . من به رختکن میروم تا بعد از تجدید قوا بازی اصلی زندگی خود را آغاز کنم. تو را نمی دانم.

ما آزموده ایم در این شهر بخت خویش       بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش